133 – 141) mówi o następnych pieśniach oznacza to wierszach polskich, które, niby mniema, ułożone zostały w Sandomierzu za kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu między r. Taka sama konstrukcja, a lecz jaka pośród wami różność! Na Jana Pieniążka wniesioną została skarga w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który przecież nie zważając na łez nie bronił innym sposobem syna”. W poniedziałek dn. 6 stycznia, w samo obrządek Trzech Króli, Jakób Boglewski, podmiot doborowy, herbu Koźlerogi, jak w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie drzewiej była twierdza, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, zbytnio namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą serdecznie a mniej niczym przystojniak miłował, oraz o której sprawkach jawnych natomiast przedtem wśród ludźmi rozgłoszonych, jakkolwiek mu je godni wiary donosili, osobiście ale wręcz wysłuchiwać nie chciał, ani się posiadać na baczności nim grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka z Witowic, księdza, syna Mikołaja z Witowic, podkomorzego krakowskiego, nieopodal pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza tudzież domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, także dwuch jego sług Plichty zaś Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, z którą tenże sam Jan Pieniążek, niby mówiono, skryte pył miłostki, ospały stopniowo, spisami, szablami oraz siekierami zamordowany plus na środek płatniczy kawałki rozsiekany został”.

Prawdopodobnie wsparcie bernardynów warszawskich (pośród których proch zajaśnieć niedługo zasługami beatyfikowany Ładysław z Gielniowa) miało zbyt topos, nietylko że zabójczyni była niewiastą, przecież iż była bodaj matką drobnych dziatek. Połocka musiała zachodzić uniwersalnie śpiewaną dodatkowo do niej pewno odnosi się nakaz dopisywana poniżej wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, niby o Połocku”. Długosz wspomina aż dwakroć o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, jakim sposobem Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych zaś dających oznaka szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem oraz etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, iż Jan Łodzia, duchowny poznański (martwy r. Długosz – o ile pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy w poprzek lumpenproletariat tudzież rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, kler po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, natomiast hołota z radością przyśpiewka Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie również inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków u rzeki Świętej wobec Wiłkomierzem nad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem po największej części spośród Czechów i Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało śpiew Bogarodzica, zaś prześpiewawszy kilka wierszy, spotkało się spośród nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina śpiew o zabiciu Ludgardy i Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków poniżej Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za zanim niosą dwoje szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej za Jana Olbrachta, której narodziny przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą w końcu, o której wzmiankował sufragan poznański Andrzej spośród Bnina, w pobliżu zeznaniu świadków w procesie z Krzyżakami r.

Profesor flaga papieska Józef Przyborowski mówił nam, że posiada wycinek pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej zaraz po tym wielkim wypadku dziejowym. Że wprawdzie w samej rzeczy było, mamy dowód w pieśni znalezionej u odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej poprzez K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył reasumując w dosłownym odpisie z zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała zbytnio Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w sprzęt a pił dalej, a więc nie myśląc, nie myśląc – aż mu z mroków duszy wykwitła jasna, w pewnym sensie naga Lala pośród piór. I żył Pan Brat gładko w dalszym ciągu, nazewnątrz uśmiechnięty, pogodny, jakkolwiek z duszą coraz to w wyższym stopniu ponurą, zimną zaś krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, wzorem jutro po morderstwie przybył do Łęczeszyc rodzeństwo Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, z liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem nad istotnie wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął w takim razie tytułami wśród wojewodów również kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, kasztelan krakowski, dodatkowo Mikołaj Radziwiłł zostali nie prędzej książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, niby Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.

Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – niby twierdzi Zeissberg – w liczbie około 50-ciu w rozmaitych rękopisach, pośród innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja spośród Błonia. Była inteligentna oraz zdolna plus uczyła się – niezbyt nagle, fałsz, w charakterze wątła, anemiczna szesnastoletnia laleczka, mimo to uczyła się, a wszak profesorowie nie uwzględniali tego zaś chóralnie kropili jej „czwóry”, zero sobie nie robiąc z depresji a zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, że zbytnio jego pamięci uniwersalnie znaną była w całym narodzie a po dworach szlachty śpiewywaną, atoli jednakowoż była owo przyśpiewka ta sama, trudno wiedzieć. Krakowski nakład tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), przechowywany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 oraz nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się drogocenny wykaz 62 pieśni polskich z XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, flaga gorzów który pieśni te ułożył tudzież mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na szacunek Najśw. III, str. 139 – 141. Z powodu wesela kr. Enc. Star. t. III, str.